Με το νομοσχέδιο που έφερε η κυβέρνηση στη βουλή για τον Νέο Κώδικα των ΟΤΑ επιταχύνεται η λειτουργία δήμων και περιφερειών ως φοροεισπρακτικοί μηχανισμοί και πεδία επιχειρηματικής δραστηριότητας πάνω στα διαλυμένα εργασιακά δικαιώματα. Στόχος τους να εξυπηρετηθούν τα μεγάλα ζητήματα της εποχής μας η εξυπηρέτηση των σχεδιασμών των επιχειρηματικών ομίλων σε συνθήκες επιτάχυνσης των διεθνών ανταγωνισμών και των μεγάλων απαιτήσεων που προκύπτουν από την πολεμική εμπλοκή της χώρας.
Έτσι προβλέπονται παλιά και νέα τέλη στο όνομα της υποχρηματοδότησης που υπάρχει, υπολογίζοντας ότι κάτω από την πίεση της «καθημερινότητας» τα λαϊκά νοικοκυριά θα ανεχτούν τα τοπικά χαράτσια. Να ξαναπληρώσουν δηλαδή, με την προσδοκία ότι αυτή τη φορά τα λεφτά τους θα πιάσουν τόπο.
Ταυτόχρονα, επιδιώκεται η διευκόλυνση στην εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής μέσω της μετατροπής νομικών προσώπων σε αναπτυξιακούς οργανισμούς, δηλαδή σε Ανώνυμες Εταιρείες. Είναι χαρακτηριστική η πρόβλεψη ότι δεν θα είναι δυνατή πλέον η σύσταση νέου νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου τοπικής αυτοδιοίκησης και από τις 1.1.2027 καταργούνται όλα τα ΝΠΙΔ και οι αρμοδιότητές τους μαζί με το προσωπικό θα πηγαίνουν στις δημοτικές Ανώνυμες Εταιρείες. Εταιρείες με Διοικητικά Συμβούλια που θα διαχειρίζονται αναπτυξιακά, επενδυτικά και ειδικά προγράμματα, μακριά όχι μόνο από τις ανάγκες του κόσμου, αλλά και από τα μάτια του.
Σε αυτό το αντιδραστικό νομοσχέδιο, με τη σαφή κατεύθυνση στην εμπορευματοποίηση/ιδιωτικοποίηση δημοτικών δομών – υπηρεσιών και περιουσίας, η κυβέρνηση αναγκάζεται σε ελιγμό και καθιερώνει Ηλεκτρονικό Μητρώο – Επετηρίδα στην προοπτική μονιμοποίησης ενός μεγάλου τμήματος των χιλιάδων εργαζομένων στους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς που δούλευαν μέσω προγράμματος ΕΣΠΑ για πολλά χρόνια και θα απολύονταν με τη λήξη του τον Αύγουστο του 2027. Ανοίγει εξαίρεση στον ν. Βορίδη για τους υπηρετούντες συγκεκριμένων υπηρεσιών και με 2ετή προϋπηρεσία, που σήμερα βρίσκονται σε καθεστώς ομηρίας και ανασφάλειας και θα συνεχίζουν να ζητούν το αυτονόητο ματώνοντας οικονομικά μέσα από δικαστικές προσφυγές.
Η αναδίπλωση αυτή οφείλεται στην πίεση του αγώνα των εργαζομένων και τη μεγαλειώδη απεργιακή κινητοποίηση στις 24 Απρίλη, με την οποία έδωσαν αποστομωτική απάντηση στο απαράδεκτο προσχέδιο νόμου που είχε δοθεί στην ΚΕΔΕ, αλλά και σε όλους αυτούς που θεωρούν τις απεργίες αναχρονιστικές και ατελέσφορους τους αγώνες. Την κατάκτηση αυτή δεν μπορεί κανένας να την καπηλευτεί. Είναι όλων των εργαζομένων και ιδιαίτερα αυτών που εδώ και χρόνια μέσα από το οργανωμένο κίνημα, παλεύουν για μόνιμη και σταθερή εργασία με δικαιώματα για όλους.
Είναι γνωστή η τακτική της παράταξης ΣΥΝ.ΑΝ. που προσπαθεί να «κεφαλαιοποιήσει» προς όφελος της, αγώνες συναδέλφων που μέχρι χθες ήταν αόρατοι γι΄αυτούς στα σωματεία τους. Κυριολεκτικά «βγάζει» μάτι, η καπηλεία αγώνων που είχε μηδενική έως ελάχιστη συμμετοχή (βλ. «Βοήθεια Στο Σπίτι»). Αναρωτιόμαστε: θεωρεί τους εργαζομένους «χρυσόψαρα» χωρίς μνήμη και κρίση;
Φτάνει στο σημείο να κατηγορεί τη ΔΑΣ-ΟΤΑ ότι δεν παίρνει ξεκάθαρη θέση, προφανώς στην ίδια γραμμή με την ΑΚΙΣ-ΟΤΑ(ΑΝΤΑΡΣΥΑ) που ψαρεύει σε θολά νερά με «φαντάσματα» συντονιστικά, όταν πολύ καλά γνωρίζει ότι οι δυνάμεις της ΔΑΣ-ΟΤΑ πρωτοστατώντας στους αγώνες, δεν έχουν συναινέσει στο «εφικτό», στην «κανονικότητα» και στον κόφτη των δημοσιονομικών «αντοχών» της κυβέρνησης της ΝΔ και των προηγούμενων κυβερνήσεων. Γνωρίζει πολύ καλά ότι οι δυνάμεις της ΔΑΣ-ΟΤΑ είναι πρωτοπόρες στην οργάνωση του αγώνα για μόνιμη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα για όλους. Ότι υπερασπίζονται τις κατακτήσεις των αγώνων των εργαζομένων και συνεχίζουν τον αγώνα με νέες διεκδικήσεις, για ζωή και εργασία με δικαιώματα.
Αυτά να τα πούνε στα πολιτικά τους αδέρφια, τους δημάρχους και τις δημοτικές αρχές, στα κόμματα που προσκυνάνε και τη στάση που κρατάνε για τα εργασιακά ζητήματα διαχρονικά. Είναι χαρακτηριστική η αφωνία όλων αυτών για το άρθρο 103 του συντάγματος που απαγορεύει την μονιμοποίηση των υπαλλήλων στους ΟΤΑ.
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΕΔΩ
Ο αγώνας ούτε τελειώνει εδώ, ούτε αναστέλλεται όσο υπάρχουν ελαστικές σχέσεις εργασίας, όσο υπάρχουν συμβασιούχοι στους Δήμους, όσο η μισθοδοσία μας αντιμετωπίζεται ως κόστος και δικαιολογεί την τοπική φορολογία. Σε αυτή την κατεύθυνση ήταν και η πρόταση της ΔΑΣ-ΟΤΑ να συνεχιστεί η πίεση στην κυβέρνηση με την απεργία της Παρασκευής 12 Ιούνη, που η ίδια η ΣΥΝ.ΑΝ είχε προτείνει, προκειμένου μέχρι την ψήφιση του ν/σ να επιβάλλουμε με τον αγώνα μας βελτιώσεις που θα καλύπτουν ακόμα περισσότερους εργαζόμενους συμβασιούχους.«Λευκές» επιταγές δεν δίνουμε σε καμία κυβέρνηση, σε κανέναν δήμαρχο!
Γιατί παρά τις θετικές αλλαγές που αποσπάσαμε, ο απαράδεκτος νόμος Βορίδη δεν καταργείται, αντιθέτως γίνεται νόμος Λιβάνιου. Στο άρθρο 138 του νομοσχεδίου υπάρχει όλη η ουσία του ν. Βορίδη με τον δήμαρχο / περιφερειάρχη πλέον να υποχρεούται να κάνει τη διαδικασία των εφέσεων, ενώ στο 731 επιβάλλεται η υποχρεωτική παρουσία εκπροσώπων των Υπουργείων Εσωτερικών και Εθν. Οικονομίας και Οικονομικών ως διάδικων ενάντια στους εργαζόμενους που διεκδικούν την παραμονή τους στη δουλειά. Οι εξαιρέσεις που συμπεριλήφθηκαν και αφορούν τους εργαζόμενους που απασχολούνται σε κοινωνικές, τεχνικές, πολιτιστικές και ανταποδοτικές υπηρεσίες, καθώς και σε υπηρεσίες πρασίνου και αθλητισμού, εφόσον έχουν απασχοληθεί από 1.1.2023, τουλάχιστον δύο έτη συνολικά κατά τη δημοσίευση του νέου κώδικα, επιβλήθηκαν από τον αγώνα των εργαζόμενων. Είναι απαράδεκτο ότι πετιούνται εκτός συνάδελφοι από υπηρεσίες όπως οι διοικητικές, οικονομικές, σχολική καθαριότητα, φύλαξη και όσοι δεν έχουν 2 έτη υπηρεσίας.
Σε κάθε περίπτωση, το εργασιακό μέλλον των νέων συναδέλφων θα είναι πολύ πιο βάρβαρο. Οι περικοπές προσωπικού από τη σκόπιμη οικονομική ασφυξία των δήμων θα συνεχίζει να γίνεται πρόσχημα για να «ταΐζονται» μεγαλοεργολάβοι και επιχειρήσεις.
Δεν είναι τυχαίο ότι στο προσχέδιο που απέτρεψαν με τον αγώνα τους οι εργαζόμενοι, η στελέχωση των Παιδικών Σταθμών ήταν αδιάρρηκτα συνδεμένη με τα κουπόνια (voucher) και την επιχειρηματική δραστηριότητα (ιδιώτες).
Είναι μπροστά μας ζητήματα σοβαρά για την τελική μονιμοποίηση των συναδέλφων: Δεν υπάρχει σαφής ρύθμιση της χρηματοδότησης για την κάλυψη της μισθοδοσίας των εργαζομένων και τη λειτουργία των Παιδικών Σταθμών. Θα φορτωθεί στις ήδη επιβαρυμένες πλάτες των λαϊκών οικογενειών μέσω των τροφείων; θα βάλουν απέναντί μας τους γονείς με τους οποίους από κοινού παλεύουμε καθημερινά; Γιατί δεν προβλέπεται σαφής δέσμευση για το πλήθος των νέων οργανικών θέσεων κατά τη σύσταση των νέων ΟΕΥ για τη μονιμοποίηση των εργαζομένων στους Παιδικούς Σταθμούς; Τι θα γίνει με τους συναδέλφους όλων των κοινωνικών δομών όταν λήξει η χρηματοδότηση ΕΣΠΑ; Τι συνεπάγεται η πρόβλεψη στην ειδική οικονομική έκθεση που συνοδεύει το νομοσχέδιο ότι η μισθοδοσία των εργαζομένων θα καλύπτεται από τους ιδίους πόρους των δήμων;
Χρειάζεται ή δεν χρειάζεται, λοιπόν, αγωνιστική πίεση ώστε να διατυπωθεί με σαφήνεια στο ν/σ η πρόβλεψη ότι η μισθοδοσία των εργαζομένων των Παιδικών Σταθμών ανεξαρτήτως σχέσης εργασίας θα επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό και όχι των δήμων, ακολουθώντας το παράδειγμα του «Βοήθεια Στο Σπίτι»;
Χρειάζεται ή δεν χρειάζεται αγωνιστική πίεση για να διευρυνθούν με όλες τις ειδικότητες και υπηρεσίες οι εξαιρέσεις στην υποχρεωτικότητα άσκησης όλων των ένδικων μέσων (εφέσεις) και τη συμμετοχή των υπουργείων εσωτερικών και οικονομικών στη δικαστική διεκδίκηση συμβασιούχων για την μετατροπή της σύμβασης τους σε Αορίστου Χρόνου;
Χρειάζεται ή όχι να καταργηθεί ο νόμος Βορίδη και μαζί του και η πρόβλεψη του άρθρου 103 του Συντάγματος για την απαγόρευση μονιμοποίησης και σύνδεση της αντιδραστικής αξιολόγησης με απολύσεις;
Οι εργαζόμενοι δεν θα γίνουν προεκλογικό ντεκόρ της κυβέρνησης!
Το αίτημα για μόνιμη και σταθερή εργασία με δικαιώματα για όλους παραμένει ανοιχτό και επίκαιρο όσο υπάρχουν εργασιακές σχέσεις ομηρίας. Γι’ αυτό καλούμε τους εργαζόμενους και τα σωματεία του κλάδου να μην εφησυχάζουν και να μην επαναπαύονται, ούτε «μεσσίες» υπουργοί υπάρχουν, αλλά ούτε και «σωτήριες» κυβερνητικές εναλλαγές θα έρθουν για να μας «σώσουν».
Τον δρόμο που άνοιξε ο αγώνας μας, τον διευρύνουμε με περισσότερη αποφασιστικότητα και μαζικότητα, τον μεγαλώνουμε, μέχρι την μονιμοποίηση όλων των εργαζομένων χωρίς όρους και προϋποθέσεις, για ζωή και εργασία με αξιοπρέπεια.
Οι εργαζόμενοι στους δήμους δεν είμαστε μόνοι μας σε αυτόν τον αγώνα! Μαζί μας είναι η μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία που πλήττεται εξίσου από την αντιλαϊκή πολιτική κι έχει το συμφέρον και τη δύναμη να ενωθεί σε μια μεγάλη κοινωνική συμμαχία, να σταθεί απέναντι από τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις, το κράτος, και να τους πάρει όλους αμπάριζα.
ΑΘΗΝΑ 18/6/2026
