ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α. ΣΤΗΝ ΑΡΜΟΔΙΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΩΡΑΡΙΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΑΓΩΓΩΝ ΤΩΝ ΒΡΕΦΙΚΩΝ-ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΣΤΑΘΜΩΝ

    Αθήνα, 4 Μαΐου 2011

    Αριθμ. Πρωτ.: 486

                                                 Προς:

Βουλή των Ελλήνων

                                        Πρόεδρο της Διαρκούς Επιτροπής     

                                        Δημόσιας Διοίκησης,

   Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης

                                        κ. Ιωάννη Βλατή

             

Κύριε Πρόεδρε,

          Η κατάθεση της ρύθμισης για την αύξηση του ωραρίου εργασίας στο Δημόσιο και τους Ο.Τ.Α. από τις 37,5 στις 40,00 ώρες προκαλεί νέες δυσμενείς επιπτώσεις στο εργασιακό, οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον όλων των εργαζομένων και περαιτέρω μείωση του εισοδήματος. Φαίνεται ξεκάθαρα δε, ότι εντάσσεται σε ένα γενικότερο κυβερνητικό σχέδιο για ανατροπή όσων κατακτήσεων και δικαιωμάτων έχουν απομείνει.

Σε ένα «καταστροφικό» περιβάλλον που διαμορφώθηκε στους οικογενειακούς προϋπολογισμούς των μισθωτών και των συνταξιούχων από την πολιτική του μνημονίου και τις επιλογές της κυβέρνησης και της τρόικας και που συνεχώς εντείνεται, είναι να απορεί κανείς με όσους σκέφθηκαν να αυξήσουν το ωράριο εργασίας. Πρόκειται για ρύθμιση που δίνει την «χαριστική βολή» στα εναπομείναντα δικαιώματα των εργαζομένων και θα οδηγήσει σε απολύσεις χιλιάδες συμβασιούχους, θα δώσει ώθηση στην ήδη καλπάζουσα ανεργία χωρίς κανένα απολύτως όφελος στις παρεχόμενες υπηρεσίες προς τον πολίτη.

          Η κυβέρνηση δείχνει για ακόμη μια φορά να κινείται στη λογική των εύκολων και ανεύθυνων επιλογών. Αντί να λάβει μέτρα προς την κατεύθυνση της αύξησης της αποδοτικότητας στο Δημόσιο και την Τοπική Αυτοδιοίκηση, προχωρά σε διεύρυνση του ωραρίου εργασίας, τη στιγμή μάλιστα που επιδιώκει μείωση του αριθμού των υπαλλήλων του Δημοσίου Τομέα. Ρυθμίσεις όπως η συγκεκριμένη, θα επιδεινώσουν τη θέση δεκάδων χιλιάδων εργαζομένων που απασχολούνται κάτω από  επικίνδυνες, ανθυγιεινές και ειδικές συνθήκες.

          Υπονομεύουν δε το μέλλον της χώρας. Τα παιδιά, στα οποία η Ελλάδα του «αύριο», βασίζει την ανόρθωση της. Πώς είναι δυνατόν όμως να συμβεί αυτό, όταν το προσωπικό των Παιδικών και Βρεφικών Σταθμών «τσουβαλιάζεται» από την κυβέρνηση και δεν αντιμετωπίζεται με τη δέουσα

προσοχή. Επιχειρείται αύξηση των ωρών απασχόλησης από 30,00 σε 40,00 την εβδομάδα, ενώ η πλειονότητα των Σταθμών λειτουργεί με σοβαρές ελλείψεις σε παιδαγωγικό και βοηθητικό προσωπικό, με υπεράριθμα τμήματα παιδιών και με χιλιάδες εργαζόμενους χωρίς σταθερή σχέση εργασίας.

          Δεν βρέθηκε κανείς να ενημερώσει τους αρμόδιους πώς η προσχολική αγωγή αποτελεί μέρος της γενικής εκπαίδευσης και τον ακρογωνιαίο λίθο της, διότι κατά τη διάρκεια αυτής, όπως επιστημονικά έχει αποδειχθεί, διαμορφώνεται το 50% της προσωπικότητας και το 33% της συνολικής νόησης του ανθρώπου; ή απλά επικρατεί η άποψη ότι οι Παιδικοί και Βρεφικοί Σταθμοί μπορούν να μετατραπούν σε «πάρκινγκ» και μελλοντικά σε «αποθήκες» παιδιών;

          Οι διακοπές αλλά και το ωράριο λειτουργίας των Παιδικών και Βρεφικών Σταθμών έχουν καθοριστεί με βάση τις ανάγκες των παιδιών και με παιδαγωγικό προσανατολισμό. Παιδιά, που στη σημερινή εποχή απαιτούν από όλους τους ενήλικες, πόσο μάλλον από τους παιδαγωγούς τους, δημιουργικές ώρες προσφοράς και όχι φύλαξης και απασχόληση ρουτίνας.

           Η 10μηνη και πλέον λειτουργία των Παιδικών και Βρεφικών Σταθμών (όπως άλλωστε και η σχεδόν 9μηνη λειτουργία των σχολείων), δεν αποτελεί προσφορά της κοινωνίας και των κυβερνήσεων προς τους εργαζόμενους του κλάδου, αλλά απορρέει από τις ανάγκες της παιδικής ηλικίας, όπου μπαίνουν τα θεμέλια για τη μετέπειτα ζωή των παιδιών μας, καθορίζεται το μέλλον τους και κατ’ επέκταση το μέλλον της κοινωνίας. Οι πειραματισμοί με τα παιδιά μας είναι ανεπίτρεπτοι και καταδικαστέοι.

          Για αυτό κύριε Πρόεδρε ζητούμε την απόσυρση της διάταξης που αναφέρεται στην αύξηση των ωρών εργασίας (άρθρο 41) και ιδιαίτερα στο παιδαγωγικό-εκπαιδευτικό προσωπικό των Βρεφικών και Παιδικών Σταθμών των Ο.Τ.Α. Α΄ Βαθμού.

Για την Εκτελεστική Επιτροπή της Π.Ο.Ε. – Ο.Τ.Α.

Ο Πρόεδρος          Ο Αναπλ. Γεν. Γραμματέας

  Θέμης Μπαλασόπουλος           Ιωάννης Τσούνης

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ Α.Δ.Ε.Δ.Υ. ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗ ΓΕΝ.Ο.Π.-Δ.Ε.Η.

Α . Δ . Ε . Δ . Υ	Αθήνα, 3 Μαΐου 2011
ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΦΙΛΕΛΛΗΝΩΝ & ΨΥΛΛΑ 2 105 57 - ΑΘΗΝΑ Τηλ.: 213 1616900  Fax: 210 3246165	Αριθμ. Πρωτ.: 154

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η ενέργεια αποτελεί στρατηγικής σημασίας οικονομικό μέγεθος αναπτυξιακών δυνατοτήτων και κοινωνικό αγαθό.

Η ιδιωτικοποίηση της τελευταίας μεγάλης Δημόσιας Επιχείρησης σε ένα κρίσιμο τομέα για την προοπτική της χώρας, της οικονομίας, της κοινωνίας, ακυρώνει ένα Δημόσιο εργαλείο κοινωνικο-οικονομικής ανάπτυξης που πρέπει να υπηρετεί το Δημόσιο και κοινωνικό συμφέρον και όχι το ιδιωτικό.

Αυτό είναι το κεντρικό μήνυμα και η κοινή θέση όπως διατυπώθηκε κατά τη διάρκεια της συνάντησης Εκτελεστικής Επιτροπής της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. με το προεδρείο της ΓΕΝ.Ο.Π./Δ.Ε.Η., στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας της Ομοσπονδίας των εργαζομένων στη Δ.Ε.Η. για ενημέρωση των συνδικαλιστικών και κοινωνικών Φορέων.

Η δυνατότητα του Δημοσίου να ορίζει την τιμολογιακή πολιτική είναι άμεσα συνδεδεμένη με την πολιτική του φθηνού - και όχι ακριβού-τιμολογίου για τους πολίτες, που πλήττονται σήμερα με ακραίο τρόπο εξαιτίας της «χρεοκοπίας» του νεοφιλελεύθερου μοντέλου που κυριάρχησε στην Ευρώπη και τη χώρα μας.

Αποτελεί κοινή εκτίμηση ότι ο συντονισμός και η ανάπτυξη των συνδικαλιστικών αγώνων ενάντια στην πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, στην πολιτική της διάλυσης του Δημοσίου και Κοινωνικού Κράτους, καθώς και σε πολιτικές που οδηγούν σε ολοκαύτωμα των εργασιακών, μισθολογικών, ασφαλιστικών δικαιωμάτων είναι απολύτως αναγκαίος.

Στο πλαίσιο αυτό απαιτείται:

1. Η μετουσίωση των συνδικαλιστικών αγώνων σε κοινωνικούς, μέσω της ανάπτυξης συμμαχιών και αισθήματος αλληλεγγύης. Το να μην βυθιστεί η χώρα στο σκοτάδι είναι κοινή θέση των δύο Οργανώσεων. Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει ότι μπορεί να υπάρξουν απεργίες χωρίς επιπτώσεις, ούτε ότι είναι δυνατόν να γίνεται αποδεκτή η ενοχοποίηση των κινητοποιήσεων και η ενεργοποίηση πρακτικών κοινωνικού αυτοματισμού.

2. Ιδιαίτερα το επόμενο διάστημα με αφετηρία τη Γενική Απεργία της 11ης Μαΐου 2011 το θέμα της ιδιωτικοποίησης της Δ.Ε.Η., μαζί με όλα τα μείζονα ζητήματα περικοπών και αφαίρεσης δικαιωμάτων, πρέπει να σηματοδοτήσει ένα νέο κύκλο δυναμικών κινητοποιήσεων με στόχο να μπει φραγμός στην πολιτική υποβάθμισης του βιοτικού επιπέδου, της ακραίας και άδικης αναδιανομής εισοδημάτων και υπηρεσιών σε βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας των μισθωτών, των μικρομεσαίων, των πολιτών και κυρίως των ανέργων και των νέων.

     Η Α.Δ.Ε.Δ.Υ. θα στηρίξει τον αγώνα των εργαζομένων στη Δ.Ε.Η., με αιχμή το Δημόσιο - κοινωνικό και οικονομικό διακύβευμα που δημιουργεί  η επικείμενη ιδιωτικοποίησή της, για τους πολίτες και το μέλλον της χώρας.

Από  την Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α. ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΣΤΕΡΩΝ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ

 Αθήνα, 3 Μαΐου 2011

 Αριθμ. Πρωτ.: 478

                                          ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Π.Ο.Ε. – Ο.Τ.Α. παρακολουθεί με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τη «μυστική» διαβούλευση που πραγματοποιείται τις τελευταίες ημέρες μεταξύ της Υπουργού Περιβάλλοντος και εκπροσώπων του Δήμου Λαυρεωτικής σχετικά με τη διαχείριση των απορριμμάτων στην περιοχή της ΝοτιοΑνατολικής Αττικής.

Διαβούλευση χωρίς καμία δημοσιοποίηση και με ερμητικά κλειστές τις πόρτες, αφήνοντας στο περιθώριο πολίτες και φορείς που για πολλούς μήνες συμπαραστάθηκαν στους κατοίκους του Δήμου Λαυρεωτικής.

Όμως οι ελεγχόμενες διαρροές που αφήνονται στα Μ.Μ.Ε. και στα διάφορα BLOGS δείχνει ότι οι επιλογές που κυριαρχούν είναι:

      1. Στην επιλογή του Δήμου Λαυρεωτικής συμπεριλαμβάνεται μονάδα θερμικής επεξεργασίας – αεριοποίησης – ενεργειακής αξιοποίησης, με ότι αυτό σημαίνει για την ρύπανση του περιβάλλοντος.

2.     Δεν απορρίπτεται η ανάγκη για την ύπαρξη Χ.Υ.Τ.Υ. που θα είναι αναγκαίος για τη διαχείριση των υπολειμμάτων, αλλά και των απορριμμάτων κατά τις περιόδους τακτικής συντήρησης και επισκευών της μονάδας, καθώς το Υπουργείο Περιβάλλοντος δεν έχει εγκαταλείψει την χωροθέτηση στο Οβριόκαστρο.

3.     Το υψηλό κόστος, διαχείρισης καθώς και το κόστος των σύνθετων αυτών μονάδων έντεχνα  αποσιωπάτε ότι θα το πληρώσουν οι πολίτες μέσω των δημοτικών τελών.

4.     Εκχωρείται η διαχείριση των απορριμμάτων στα ιδιωτικά - εργολαβικά συμφέροντα καθώς το Υπουργείο Περιβάλλοντος μιλά ξεκάθαρα: «… Για ενδεχόμενη συμμετοχή του Δήμου …». Ενώ και ο χώρος που προτείνεται είναι το ΒΙΟ.ΠΑ. Κερατέας όπου ο Δήμος Λαυρεωτικής συμμετέχει με ποσοστό 30%.

Η Π.Ο.Ε. – Ο.Τ.Α. συστηματικά το τελευταίο χρονικό διάστημα επισημαίνει ότι κεντρική επιλογή της κυβέρνησης είναι η ενεργειακή αξιοποίηση (καύση) κάτι που έρχεται σε αντίθεση με τις προτεραιότητες των πολιτών αλλά και των υποχρεώσεων της χώρας μας για τη μείωση του όγκου των παραγόμενων σκουπιδιών, τη διαλογή στην πηγή και την ανακύκλωση. Συνεπώς η προαναγγελθείσα, ήδη, μονάδα καύσης αποτελεί «λαγό» των επιλογών της κυβέρνησης και του κεφαλαίου.

Καθώς η ενεργειακή καύση απαιτεί σε σταθερή βάση, εφ΄ όρου ζωής των οικείων εγκαταστάσεων, μεγάλες ποσότητες απορριμμάτων, περιορίζεται δε δραστικά η διαλογή στην πηγή, που εάν σχεδιάζεται και εκτελείται σωστά εξοικονομεί και ενέργεια. Οπότε το τελικό ενεργειακό ισοζύγιο της καύσης προκύπτει τελικά μηδενικό έως και αρνητικό συγκριτικά με ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα διαλογής στην πηγή.

Επιλογή αντιπεριβαλλοντική, πανάκριβη και στον έλεγχο του Ιδιωτικού – Εργολαβικού κεφαλαίου.

Η Π.Ο.Ε. – Ο.Τ.Α. δηλώνει για άλλη μια φορά ότι θα αντιδράσει σε οποιαδήποτε νέα προσπάθεια που θα καταργεί το Δημόσιο και Κοινωνικό Χαρακτήρα της Διαχείρισης των Στερεών Αποβλήτων και θα επιδιώξει το επόμενο χρονικό διάστημα την ευρύτερη συσπείρωση φορέων και πολιτών για την ολοκληρωμένη Διαχείριση των Απορριμμάτων στην Αττική φιλική στο περιβάλλον, οικονομική και σε όφελος της λαϊκής οικογένειας.

ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ Π.Ο.Ε. – Ο.Τ.Α. 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α. ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΞΗΣΗ ΤΟΥ ΩΡΑΡΙΟΥ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ Ο.Τ.Α.

    Αθήνα, 2 Μαΐου 2011

      Αριθμ. Πρωτ.: 472

    Προς: Συλλόγους – Μέλη

              της Π.Ο.Ε. – Ο.Τ.Α.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η κυβέρνηση με την αιφνιδιαστική κατάθεση της ρύθμισης για την αύξηση του ωραρίου εργασίας στο Δημόσιο και τους Ο.Τ.Α., από 37,5 στις 40,00 ώρες, δημιουργεί νέες δυσμενείς επιπτώσεις στο εργασιακό, οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον όλων των εργαζομένων στο Δημόσιο και σε νέα μείωση του εισοδήματος. Η ρύθμιση αυτή εντάσσεται στο γενικότερο σχέδιο της κυβέρνησης για ανατροπή όσων κατακτήσεων και δικαιωμάτων έχουν απομείνει. Άλλωστε, κανένας σκεπτόμενος πολίτης δεν μπορεί να κατανοήσει με ποιο τρόπο η αύξηση κατά 30 λεπτών του ωραρίου ημερησίως θα καλύψει τις ανάγκες του πολίτη.

Η νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης για την αύξηση των ωρών εργασίας όλων των Δημοσίων Υπαλλήλων βρίσκει συνολικά το συνδικαλιστικό κίνημα αντίθετο, γιατί εκτός από αναχρονιστική είναι απολύτως αναποτελεσματική και γίνεται με κύριο και μοναδικό στόχο την περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και την ανατροπή των κοινωνικών δομών.

Στην υπόλοιπη Ευρώπη ο Δημόσιος Τομέας λειτουργεί λιγότερες ώρες (μέχρι 36 ώρες εβδομαδιαίως) και παραμένει κατά γενική ομολογία, αισθητά αποδοτικότερος.

Το «παραμύθι» για την καλύτερη εξυπηρέτηση του πολίτη, που χρησιμοποιείται από την κυβέρνηση είναι αποπροσανατολιστικό. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο που επικρατούν πολιτικές που περιορίζουν τις δαπάνες για τη λειτουργία των Δημοσίων υπηρεσιών, με καταργήσεις και συγχωνεύσεις υπηρεσιών Υγείας και Παιδείας και με ιδιωτικοποιήσεις Δημοσίων Υπηρεσιών. Αποτέλεσμα αυτών είναι τα Δημόσια κοινωνικά αγαθά να υποβαθμίζονται με δραματικές επιπτώσεις σε βάρος του πολίτη.

Η νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης είναι άμεσα συνδεδεμένη με τις απολύσεις χιλιάδων συμβασιούχων και την κατάργηση χιλιάδων θέσεων εργασίας στο Δημόσιο, σε βάρος κυρίως των νέων (το ποσοστό ανεργίας έχει ξεπεράσει το 37%) και της λειτουργίας των παρερχομένων κοινωνικών υπηρεσιών προς τους πολίτες.

Άλλωστε, η σκοπιμότητα της ρύθμισης αυτής έχει ομολογηθεί από την ίδια την κυβέρνηση, ότι η αύξηση των ωρών εργασίας θα έχει ως αποτέλεσμα «οικονομία στις προσλήψεις», αφού θα δώσει τη δυνατότητα στο Κράτος να «αποφύγει» την πρόσληψη 45.000 νέων υπαλλήλων.

Λογική και πρακτική που στερεί από την Δημόσια Διοίκηση τη δυνατότητα ανανέωσης μέσω της στελέχωσής της από υπαλλήλους νεότερης ηλικίας, όταν μέχρι σήμερα έχουν αποχωρήσει λόγω συνταξιοδότησης περισσότεροι από 50.000 εργαζόμενοι, ενώ αναμένονται την επόμενη τετραετία άλλες 120.000 αποχωρήσεις λόγω ωρίμανσης των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων.

Οι επιπτώσεις της νομοθετικής ρύθμισης της κυβέρνησης είναι ιδιαίτερα δυσμενείς για το ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ προσωπικό των Παιδικών και Βρεφικών Σταθμών όπου καταργεί το Π.Δ. 588/1988 και αυξάνει τις ώρες απασχόλησης από 30 σε 40 την εβδομάδα.

Η αύξηση του ωραρίου γίνεται σε μια χρονική περίοδο όπου η πλειονότητα των σταθμών λειτουργεί με σοβαρότατες ελλείψεις σε παιδαγωγικό και βοηθητικό προσωπικό, με υπερφορτωμένα τμήματα παιδιών και με χιλιάδες εργαζόμενους χωρίς σταθερή σχέση εργασίας.

Η αύξηση του ωραρίου γίνεται με ένα και μοναδικό στόχο. Την κατάργηση του Δημόσιου και Παιδαγωγικού χαρακτήρα των Παιδικών και Βρεφικών Σταθμών και την μετατροπή τους σε «PARKING» και μελλοντικά σε «ΑΠΟΘΗΚΕΣ» παιδιών.

Οι διακοπές αλλά και το ωράριο λειτουργίας των Παιδικών και Βρεφικών Σταθμών έχουν καθοριστεί με βάση τις ανάγκες των παιδιών και με παιδαγωγικό προσανατολισμό.

Παιδιά, που στη σημερινή εποχή απαιτούν από όλους τους ενήλικες, πόσο μάλλον από τους παιδαγωγούς τους, δημιουργικές ώρες προσφοράς και όχι φύλαξη και απασχόληση ρουτίνας.

Οφείλουμε για άλλη μια φορά να υπενθυμίσουμε και να τονίσουμε ότι η δεκάμηνη και πλέον λειτουργία των Παιδικών και Βρεφικών Σταθμών (όπως άλλωστε και η σχεδόν εννιάμηνη λειτουργία των σχολείων), δεν αποτελεί προσφορά της κοινωνίας και των κυβερνήσεων προς τους εργαζόμενους του κλάδου, αλλά απορρέει από τις ανάγκες της παιδικής ηλικίας, όπου μπαίνουν τα θεμέλια για τη μετέπειτα ζωή των παιδιών μας, καθορίζεται το μέλλον τους και κατ’ επέκταση το μέλλον της κοινωνίας. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε κανένα να πειραματίζεται με τα παιδιά μας.

Η Π.Ο.Ε. – Ο.Τ.Α. όπως και οι υπόλοιπες συνδικαλιστικές οργανώσεις καλούν την κυβέρνηση να αποσύρει τις ρυθμίσεις για την αύξηση του ωραρίου. Συγχρόνως προετοιμάζουμε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ τις κινητοποιήσεις σε κάθε νέα περικοπή μισθολογικών (νέο μισθολόγιο, απώλειες εισοδήματος, 13^ος και 14^ος μισθός), ασφαλιστικών (επικουρικές συντάξεις), εργασιακών (ωράριο κλπ.) κατακτήσεων και δικαιωμάτων.

Για την αντιμετώπιση όλων αυτών των δυσμενών εξελίξεων η Εκτελεστική Επιτροπή της Ομοσπονδίας θα συνεδριάσει την ΤΡΙΤΗ 3 ΜΑΪΟΥ 2011 για να αποφασίσει τους τρόπους αντίδρασης στη νέα επίθεση που δεχόμαστε από την αδιέξοδη – νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης με μέτρα και αποφάσεις που αντί να οδηγούν στην έξοδο από την κρίση, βυθίζουν στην ύφεση την οικονομία και τους πολίτες και την κοινωνία στην χρεοκοπία.

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς

Για την Εκτελεστική Επιτροπή της Π.Ο.Ε. – Ο.Τ.Α.

         Ο Πρόεδρος                                 Ο Αναπλ. Γεν. Γραμματέας

Θέμης Μπαλασόπουλος                              Ιωάννης Τσούνης

Ο συνδικαλισμός περισσότερο αναγκαίος σε καιρούς κρίσης, του Γ. Κουζή

  "κλεμένο" από :  www.tvxs.gr 
                          http://www.tvxs.gr

Η άποψη κατά της αναγκαιότητας των συνδικάτων, ενός θεσμού μη συμβατού με τη «μεταβιομηχανική» εποχή που διανύουμε, και μάλιστα με το επιχείρημα του αντιπαραγωγικού χαρακτήρα τους, δεν είναι καινούργια.

Τα πρώτα χρόνια της εμφάνισής τους και για πολλές δεκαετίες πριν από την αναγνώριση του συνδικαλιστικού δικαιώματος η βίαιη καταστολή της συνδικαλιστικής και της απεργιακής δράσης έχει ως βάση το επιχείρημα της παρεμπόδισης της ελευθερίας του επιχειρείν. Ωστόσο τα συνδικάτα, ως δυναμικές συλλογικές εκφράσεις της μισθωτής εργασίας, δημιουργούνται ως απάντηση απέναντι στην καπιταλιστική εκμετάλλευση και στην εργοδοτική αυθαιρεσία, φαινόμενα που αποδεικνύουν επίμονα τη διαχρονικότητά τους.

Κατά τις τρεις τελευταίες δεκαετίες αναπτύσσονται και κυριαρχούν οι νεοφιλελεύθερες δοξασίες, που εκδηλώνουν την επιθετικότερη έκφραση του κεφαλαίου απέναντι στην εργασία, διεκδικώντας τη δική του ιστορική ρεβάνς για όλες τις παραχωρήσεις στις οποίες είχε προβεί κατά το παρελθόν για την αποφυγή εξελίξεων που θα μπορούσαν να οδηγήσουν και σε κοινωνικές ανατροπές. Τώρα όμως που η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων ανακηρύσσεται σε υπέρτατη αξία και μεταφράζεται, κυρίως, με μείωση και συμπίεση του εργασιακού κόστους, το εργατικό δίκαιο βρίσκεται στο στόχαστρο με την εντολή του «εκσυγχρονισμού» που οδηγεί στην απορρύθμισή του, ενώ η πρόσφατη κρίση αποτελεί τη μεγάλη αφορμή για την πλήρη αποδιάρθρωσή του.
Διευκόλυνση των απολύσεων, άρση της βασικής αρχής περί ευνοϊκότερης ρύθμισης για τον εργαζόμενο, αποδιάρθρωση του συστήματος διαμόρφωσης των μισθών και των συλλογικών συμβάσεων, ανάπτυξη της ελαστικοποίησης των ωραρίων και ενός ευρέος φάσματος φθηνών και ευέλικτων μορφών εργασίας σε βάρος της πλήρους και σταθερής απασχόλησης συνθέτουν τα χαρακτηριστικά του νέου εργασιακού τοπίου που διαμορφώνεται. Η εργασία από βασικός παραγωγός του πλούτου και οι αξιοπρεπείς όροι εργασίας ως συντελεστής αύξησης της παραγωγικότητας αντιμετωπίζονται ως επαχθές κόστος που επιβάλλεται η μείωσή του.

Την ίδια στιγμή, σε αντίθεση με τα συμπεράσματα της επιστημονικής έρευνας, οι μορφές της εργασιακής ανασφάλειας και επισφάλειας προβάλλονται ως παραγωγικές επιλογές, σε πείσμα και της κοινής λογικής που θεωρεί ότι η ανασφάλεια πλήττει ένα ουσιώδες παραγωγικό στοιχείο, την ψυχική υγεία. Κατά την ίδια χρονική περίοδο και ο θεσμός του συνδικάτου βρίσκεται στο στόχαστρο. Βάλλεται από την «αποβιομηχάνιση», την αυξανόμενη ανεργία, την ανάπτυξη της ευελιξίας στην εργασία, την υποστολή των συλλογικών οραμάτων και την ανάπτυξη του ατομικιστικού προτύπου, τις εσωτερικές αδυναμίες, παθογένειες, έριδες και ανεπάρκειες. Ταυτόχρονα κρίνεται, νομιμοποιημένο πλέον, ως μη παραγωγικό και εμπόδιο στις στρατηγικές επιλογές των επιχειρήσεων, μη προσαρμοζόμενο στο πνεύμα της νέας εποχής που δεν θέλει τον αδύναμο πόλο της εργασιακής σχέσης, τον εργαζόμενο, δρώντα συλλογικά αλλά φτερό στον άνεμο, σε ατομική διαπραγμάτευση με τον εργοδότη του για την επίτευξη του απώτερου στόχου της απόλυτης εξατομίκευσης των εργασιακών σχέσεων.

Η ιστορία με διαφορά 200 και πλέον χρόνων επαναλαμβάνεται με νέους όρους! Ως ενδιάμεσο στάδιο επιλέγεται η αποδυνάμωση της κεντρικής δομής του συνδικάτου (π.χ. κλαδικής) και της συνακόλουθης συνοχής και αλληλεγγύης, που ενισχύονται από το κύρος των κλαδικών συμβάσεων, υπέρ των αποκεντρωμένων επιχειρησιακών συμβάσεων προς όφελος της ανταγωνιστικότητας. Με αυτόν τον τρόπο τα συνδικάτα σύρονται στη λογική των στρατηγικών σχεδιασμών των εργοδοτών τους μέχρι σημείου να θέτουν ως στόχο, χάριν της ανταγωνιστικότητας, τη συρρίκνωση και το κλείσιμο ανταγωνιστριών επιχειρήσεων αδιαφορώντας για την προκαλούμενη ανεργία συναδέλφων τους!

Η αποδυνάμωση των συνδικάτων και ο εκτροχιασμός τους από βασικές συνδικαλιστικές αξίες έφεραν τα αποτελέσματά τους. Στο διάστημα 1987-2007 η συνδικαλιστική πυκνότητα στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες υποχωρεί μέχρι και 15 εκατοστιαίες μονάδες, παράλληλα με την αντίστοιχου μεγέθους υποχώρηση του μεριδίου της εργασίας, υπέρ του μεριδίου του κεφαλαίου, στο συνολικό παραγόμενο εισόδημα. Με λίγα λόγια, ο δυσμενέστερος πολιτικός συσχετισμός για τις δυνάμεις της εργασίας λόγω της νεοφιλελεύθερης μετάλλαξης της σοσιαλδημοκρατίας και της κρίσης της Αριστεράς, που αντανακλώνται και στη σοβαρή μείωση της συνδικαλιστικής πυκνότητας, έχει άμεση επίδραση στην υποβάθμιση της εργασίας, εικόνα που επιδεινώνεται δραματικά κατά την περίοδο της κρίσης.

Σήμερα, τη στιγμή που η μισθωτή εργασία αυξάνει την παρουσία της στη σύνθεση της απασχόλησης και παράλληλα διογκώνεται ο βαθμός της εκμετάλλευσής της, ο θεσμός των συνδικάτων είναι όσο ποτέ άλλοτε αναγκαίος για το μέλλον της εργασίας και της κοινωνίας γενικότερα. Ωστόσο είναι επιβεβλημένη και η έμπρακτη επάνοδος στις παραδοσιακές συνδικαλιστικές αξίες, τις στηριγμένες σε μια γνήσια και αυτόνομη συνδικαλιστική κουλτούρα, με ανοιχτούς τους ορίζοντες προς όλα τα τμήματα και τα νέα κοιτάσματα της μισθωτής εργασίας, με αποτελεσματικούς οργανωτικούς όρους που βάζουν φραγμούς στον πολυκερματισμό και στην πολυδιάσπαση, και, τέλος, με διεθνοποιημένο προσανατολισμό ως αναγκαία απάντηση στη μεθοδικά διεθνοποιημένη παρέμβαση του κεφαλαίου.

Ο κ. Γιάννης Κουζής είναι αναπληρωτής καθηγητής, πρόεδρος του Τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου. Αναδημοσιευση από το Βήμα της 30/4/2011